“Τα νησιά του Αιγαίου είναι αναμφίβολα τόποι μοναδικής ομορφιάς παγκοσμίως. Αυτοί οι μικροί και ολιγοπληθείς τόποι, ορεινοί ή ημιορεινοί, συχνά άνυδροι, χαρακτηρίζονται από περιορισμένους φυσικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς πόρους, οικονομική δραστηριότητα μικρής κλίμακας και σύγκρουση χρήσεων γεωργίας – τουρισμού –οικιστικής ανάπτυξης.
Σήμερα, το αναπτυξιακό μοντέλο στα νησιά του Αιγαίου στηρίζεται στη «μονοκαλλιέργεια» της παροχής υπηρεσιών φιλοξενίας και διασκέδασης, που οδηγεί στη συνεχή δόμηση (ενοικιαζόμενα δωμάτια, κατοικίες, ξενοδοχεία, μπαρ, εστιατόρια κτλ). Το μοντέλο αυτό ανάπτυξης, οδηγεί μεσοπρόθεσμα στην καταστροφή του τουριστικού προϊόντος, που δεν είναι άλλο από τη μοναδικότητα των τοπίων των νησιών αυτών.
Τα νησιά, μέρα με την μέρα γίνονται όλο και λιγότερο μοναδικά, υποβαθμιζόμενα αισθητικά καθώς οι παραλίες τους, οι κάμποι, οι κορυφογραμμές και οι πλαγιές κτίζονται μαζικά. Αυτό απομακρύνει τον ποιοτικό τουρισμό, που προσφέρει μεγαλύτερα και πιο σταθερά εισοδήματα στους κατοίκους, αλλά και διευρύνει την τουριστική περίοδο. Χαμηλής ποιότητας και ασταθής τουρισμός είναι ο μονόδρομος στον οποίον οδηγεί η συνεχής δόμηση. Με τον τρόπο αυτό, τα νησιά μας ήδη καλούνται να συναγωνιστούν την Τουρκία που έχει πολύ μικρότερο κόστος εργασίας και ζωής. Αυτό φυσικά είναι αδύνατο. Μοιραία, ο τουρισμός στα νησιά θα συρρικνωθεί.
Το φαινόμενο δεν είναι πρωτόγνωρο. Και σε άλλα μέρη του κόσμου, η μοναδικότητα του τοπίου έφερε τουρισμό και ανάπτυξη. Όταν η ανάπτυξη αυτή στηρίχθηκε στην εφήμερη εκμετάλλευση της μοναδικότητας του τόπου, μέσα από άναρχη δόμηση και τη συνακόλουθη υποβάθμιση του δομημένου και αδόμητου περιβάλλοντος, οι τόποι σταδιακά εγκαταλείφθηκαν πρώτα από τους τουρίστες και στη συνέχεια από τους κατοίκους.”
