ΒΑΤΡΑ-Χ

Πολύ καλές εντυπώσεις άφησε η παράσταση «ΒΑΤΡΑ-Χ» – βασισμένη σε μια ανατρεπτική διασκευή του γνωστού έργου του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη. Το έργο παρουσιάστηκε για μια βραδια (27/08), στο ασφυκτικά γεμάτο αρχαίο θέατρο της Σάμου, στο Πυθαγόρειο. Η παράσταση, τιμώντας περισσότερο το πνεύμα του Αριστοφάνη αντί του αρχαίου κειμένου, πρόσφερε μια έξυπνα καυστική αλλά και ξεκαρδιστική κοινωνική σάτιρα. Καταπληκτικές ερμηνείες και χορογραφίες στις οποίες συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι, Στεφανία Γουλιώτη, Δημήτρης Λιγνάδης, Γιώργος Μαρίνος, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Δήμητρα Ματσούκα και Βαγγέλης Χατζηνικολάου. Η χορογραφία ήταν δουλειά του Φωκά Ευαγγελινού.

Advertisements

17 Σχόλια »

  1. Κωστής Αποστολάτος said

    Πριν υποβάλω προς κρίση παντός ενδιαφερομένου, την προσωπική μου γνώμη για την παράσταση, θεωρώ οτι είναι απολύτως απαραίτητο να ξεκαθαρίσω κάτι: ΔΕΝ είμαι κριτικός θεάτρου και ΔΕΝ έχω καμία απολύτως πρόθεση να υποτιμήσω τις καλές ή κακές εντυπώσεις άλλων θεατών. Κάτι τέτοιο θα ήταν εξάλλου απολύτως αντίθετο, τόσο της ιδιοσυγκρασίας, όσο και της προσωπικής μου αντίληψης περί καλλιτεχνικής δημιουργίας, το κύριο χαρακτηριστικό της οποίας κατά την γνώμη μου, δεν μπορεί παρά να είναι το ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ στοιχεία, τόσο της «ΓΡΑΦΗΣ» όσο και της «ΑΝΆΓΝΩΣΗΣ» της.
    Έτσι μιλώ πριν απ’ όλα σαν θεατής, που πρώτα χειροκρότησε, έπειτα σκέφτηκε και τελικά αποτολμεί την συγκρότηση μιας όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένης άποψης.
    Για την συγκεκριμένη παράσταση λοιπόν, οφείλω να ομολογήσω ότι, προσωπικά, δεν με ενθουσίασε, ούτε μου έδωσε την εντύπωση ότι αφορούσε στο πνεύμα του Αριστοφάνη, καθώς ειδικά το τελευταίο, πιστεύω πως μάλλον τραβήχτηκε στην άκρη, αφήνοντας μόνο μια αδέσποτη και άνευ σατυρικού αντικρίσματος αισχρολογία (αντί της πραγματικά γόνιμης αριστοφανικής βωμολοχίας) σαν ταυτότητα – σήμα κατατεθέν του πρωτότυπου δημιουργού της.
    Σε αυτό βέβαια συνέτεινε και ολόκληρο το «concept» της σκηνοθεσίας, η οποία περισσότερο προσπάθησε να κάνει μάθημα με θέμα τον Αριστοφάνη, αντί να κεντρίσει το κοινό, γονιμοποιώντας την ελεύθερη ανάγνωση της κωμωδίας και προκαλώντας τον καθέναν ξεχωριστά να αναζητήσει τις αντιστοιχήσεις της (είτε παράλληλες είτε αντιθετικές) με την σημερινή πραγματικότητα.
    Πέραν όμως αυτών των θεωρητικών απόψεων (που επιδέχονται έτσι κι αλλιώς πολύ, και ελπίζω δημιουργική, συζήτηση) ούτε και η ροή της παράστασης μπόρεσε να προωθήσει την κεντρική της άποψη, η οποία, πάντα κατα την γνώμη μου, αφορούσε στην ανάγκη αναθεώρησης της ανάγνωσης και του τρόπου παράστασης των αρχαίων τραγικών και κωμικών.
    Και δεν μιλώ φυσικά, πολλώ δε μάλλον κατακρίνω τους συμμετέχοντες για θεατρικό αμάρτημα, με το οποίο θα «τρίζουν τα κόκαλα» των παλαιότερων θεατρανθρώπων. Αυτό εξάλλου είναι κάτι που μάλλον θα το περίμεναν, για να μην πω απαιτούσαν και οι ίδιοι, (εάν όπως λένε «μας βλέπουν από εκεί ψηλά»), από κάθε νεότερη τους εποχή, αφού και οι περισσότεροι μάλιστα από αυτούς το είχαν υποστεί στον καιρό τους, μη εξαιρουμένου ακόμη και του “πατριάρχη” του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Ροντήρη. Και αν θέλετε, στο κάτω-κάτω της γραφής, αν το να οροθετεί κανείς την Μετα-Κούν/Παξινού/Μινωτή/Ροντήρη κ.α. εποχή, είναι ένα ζήτημα του νεοελληνικού θεάτρου, το αντικειμενικό της χρονικά Μετά αυτών περιόδου, είναι μια βιωματική πραγματικότητα για όλους μας και σαν τέτοια θα δώσει το τελικό της πόρισμα, μόλις αυτό καθαρογραφεί.
    Αντιθέτως λοιπόν εγώ μιλώ απλά, για την δύσκολο να παρακολουθηθεί, ροή της υπόθεσης, η οποία δεν άφηνε την πλοκή να εξελιχθεί και να δώσει όλες τις διαστάσεις της σκέψης τόσο του Αριστοφάνη, όσο και του νεότερου διασκευαστή του.
    Η επιλογή για παράδειγμα του να ανακατευτούν οι ρόλοι των Μαρκουλάκη και Λιγνάδη από σκηνή σε σκηνή (γεγονός που καθιστούσε αναγκαίες όλες τις επεξηγηματικές παρενθέσεις) και η «εμβολή» του ακαθόριστης λειτουργικής Ηρακλή-Διόνυσου/κριτή του δραματικού αγώνα και ταυτόχρονα Επιθεωρησιακού Κονφερασιέ Γιώργου Μαρίνου, νομίζω ότι άλλαξαν την οπτική της παράστασης από αριστοφανικής κωμωδίας, σε αγνώστων λοιπών στοιχείων επιθεωρησοειδούς απογευματινής ανάπαυλας, για την οποία είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς, αφού δεν έχει ούτε αυτοτελή, ούτε συνθετικά ή διαδραστικά στοιχεία, ικανά να προκαλέσουν την κρίση στους θεατές.
    Έτσι πιστεύω ότι γενικά η παράσταση απέδειξε τον χαρακτηρισμό της ως αντιφατική και μπορεί παρόλα αυτά να γίνει πεδίο συζήτησης.

  2. Κωστής Αποστολάτος said

    .

  3. eupalinos said

    Πολύ ωραία! Νομίζω με όλα αυτά επιβεβαιώνεις πόσο καλή ήταν η παράσταση. Yπήρχαν πολλά και έντονα χαρακτηριστικά από το «Θέατρο του Παραλόγου» (Becket, Ionesco, Genet, κ.α.) στο οποίο μπορείς να αναζητήσεις και να βρεις κάποιες απαντήσεις στα θέματα που θέτεις.

  4. Κωστής Αποστολάτος said

    Ευχαριστώ για την παραπομπή, αλλά νομίζω ότι το αντικείμενο της είναι εκτός θέματος. Το θέατρο του Παραλόγου έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μια ορισμένη πορεία στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου, όμως ΔΕΝ είναι αρχαία ελληνική κωμωδία και ως εκ τούτου δεν νομίζω οτι μπορεί να χρησιμοποιείται, έτσι ελαφρά την καρδία, σαν υλικό παραστάσεων της.
    Εξάλλου θεωρώ πολύ πιο γόνιμο το να υπάρχουν πολλαπλών ειδών παραστάσεις και όχι (έτσι απλά) ανάμειξη τους, καθώς αυτού του είδους η λογική δεν προβάλει ούτε το πολυδιάστατο του θεατρικού φαινομένου, ούτε την δια-χρονική πορεία του μέχρι σήμερα, ούτε όμως ακόμη και την αξιολόγηση του διαθέσιμου σήμερα υλικόυ σκέψης και θεατρικής πράξης (καθώς είναι μάλλον αστείο να μιλούμε για καλλιτεχνική «παρθενογέννεση», όσο ριξηκέλευστες κι αν είναι οι συγκαιρινές μας παραγωγές).

  5. sid said

    η παρασταση ειναι οτι ποιο εμμετικο εχω δει ποτε μου ,μαλιστα εφυγα μετα απο 20 λεπτα μην αντεχοντας αλλο αυτο την επιθεωρηση καινοφανων αστερων ,φριχτης τσιριδας και σχολικης κλασης σκετσ και μη εχοντας αλλο μερος για να μαγαρησουν με τις γελοιοτητες πηγαν και στην Επιδαυρο οπου επιτελεσαν εναν ακομα βιασμο στο θεατρο με την παρουσια τους (επονται και αλλοι)

    ετσι για μια ακομα φορα το ελληνικο κρατος μεσω επιδοτησεων δινει σε καθε βαρεμενο την ευκαιρια να ανεβαζει παραστασεις ,ετσι για να εχουν την ευκαιρια να κανουν την οποια εμπνευση τους θεατρικη παρασταση τρομαρα τους ,βασιζομενη σε συγγραφεις που ποτε δεν μπορουν να τους αρνηθουν να ξεσκιζουν ασυστολως τα γραπτα τους.

  6. Κωστής said

    Αγαπητέ/τή SID, ούτε κι εμένα μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις η παράσταση ωστόσο θα μου επιτρέψεις να σου επισημάνω οτι το απαράβατα σεβαστό των γνώμεων, οφέίλει να στηρίζεται σε ολοκληρωμένη άποψη. Υπενθυμίζω την προτροπή του Μακρυγιάννη στις πρώτες αράδες των ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΩΝ του: «αδερφοί αναγνώστες,…. αν δεν διαβάσετε μ έ χ ρ ι τ ο τ έ λ ο ς δεν μπορείτε να έχετε γνώμη ούτε υπέρ, ούτε κατά».
    Όσο για το «καλό» ή «κακό» των παραστάσεων, παραπέμπω στην γνωστή και άγνωστη ιστορία του ελληνικού θεάτρου, με το πλήθος των καταρχήν κραγμένων και μετέπειτα δαφνοστεφανωμένων «ψώνιων» (Ροντήρης, Κούν, Σικελιανός ακόμη ακόμη κτλ).

  7. eupalinos said

    Κωστή, είναι ξεκάθαρο πως η παράσταση είναι μια σύγχρονη διασκευή άρα και κάθε αναφορά σε διάφορες τεχνοτροπίες και ρεύματα είναι θεμιτές. Δεν συμφωνώ πως κάθε δημιουργός πρέπει να ακολουθεί μια προκαθορισμένη τεχνική ειδικά μάλιστα όταν στη προκειμένη περίπτωση πρόκειται για διασκευή, για σάτιρα, για έργο που απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό. Προσωπικά δεν μου αρέσει στη τέχνη να ακούω τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γίνεται. Άλλωστε και η ίδια η έννοια της καταστροφής, της αλλοίωσης της, ρήξης, με τους εκάστοτε κανόνες είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Να σου θυμίσω πως ο Πικάσο είπε κάποτε πως «κάθε πράξη δημιουργίας είναι πάνω από όλα μια πράξη καταστροφής». Φυσικά δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνούμε σε όλα, αλλά όπως λες και εσύ βασικό στοιχείο δημιουργικού διαλόγου είναι να έχουμε πλήρη εικόνα κάθε δημιουργίας.

  8. Κωστής said

    Αγαπητέ Eupaline, νομίζω οτι τελικά δεν ήμουν όσο σαφής χρειαζόταν στην διατύπωση της άποψης μου. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα μιλούσε ποτέ για ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ στην διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Εξάλλου στην αρχή ακόμη του πρώτου μου σχολίου για την παράσταση δήλωσα την πεποίθηση μου, οτι δηλαδή η «ΠΟΙΗΣΗ ( και χρησιμοποίησα εδώ την λέξη με την αρχική αρχαιοελληνική της έννοια της δημιουργίας) ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ» και ως τέτοια δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται απο οτιδήποτε πέραν του οράματος που καλείται να υλοποιήσει.
    Η ένσταση μου για την συγκεκριμένη παράσταση λοιπόν, δεν αφορούσε στην λιγότερο ή περισσότερο ριξηκέλευστη διασκευή του έργου, ούτε στην πρόσμιξη στοιχείων απο νεώτερα της αρχαίας κωμωδίας θεατρικά ρεύματα, αλλα στο ότι οι προθέσεις της 1ον δεν μου έγιναν κατανοητές και 2ον δεν πιστεώ οτι υπηρετήθηκαν κάν απο την συγκρότηση της ίδιας της παράστασης και ως εκ τούτου δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον χαρακτηρισμό της ώς «σύγχρονης διασκευής». Πιθανός ένας χαρακτηρισμός του τύπου «έργο με αφορμή» ή «με αφετηριακή αναφορά» τους Βατράχους του Αριστοφάνη να ήταν κατα την γνώμη μου εντιμότερος.

  9. eupalinos said

    διασκευάζω [δiasevázo] -ομαι P2.1 : αλλάζω κτ. έτσι ώστε να είναι κατάλληλο για ορισμένη άλλη χρήση ή να ικανοποιεί ορισμένες ανάγκες
    πηγή: λεξικό Τριανταφυλλίδη

    Να μην κολλάμε σε ορισμούς όμως… Πολύ πιθανόν να μη γίνονται οι «προθέσεις» των καλλιτεχνών αντιληπτές εάν δεν έχουμε και την ανάλογη προδιάθεση και δεν είμαστε ανοιχτοί σε κάτι διαφορετικό. Μεταξύ άλλων διέκρινα πρόθεση καυστικής σάτιρας, κριτικό πνεύμα (απέναντι στη κοινωνία, ιδεολογία, καταναλωτισμό, τέχνη κ.α.), αυτοσαρκασμό, θέαμα, ριζοσπαστική προσέγγιση. Νομίζω ότι οι αντιδράσεις και η συμμετοχή των θεατών, ακόμη και η σύγχυση ήταν στις προθέσεις των καλλιτεχνών. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ένα πολύ μικρό ποσοστό από αυτούς, τους θεατές εννοώ, έχει διαβάσει Αριστοφάνη. Νομίζω πάντως πως κάποτε στην Ελλάδα πρέπει να ξεκολλάμε με την ιδέα ότι η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι κάτι το ιερό και όσιο ή μάλλον ότι επιβάλλεται μια τέτοιου είδους αντιμετώπισης της. Το θεωρώ παρωχημένο. Πιστεύω ότι νέοι δημιουργοί χρειάζονται θάρρος να πειραματιστούν, να δοκιμάσουν νέες «συνταγές» ακόμη και ας διακινδυνεύουν το λάθος. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν ποτέ κάτι τόσο στάσιμο και εξιδανικευμένο όπως θεωρούν ορισμένοι. Ήταν ανοιχτός σε αμέτρητες επιρροές. Δεν χάθηκε ο Αριστοφάνης μέσα σε 2,500 χρόνια, δεν κινδυνεύει η Επίδαυρος και η τιμή των προγόνων μας, από κάποια διασκευή των Βατράχων ή όπως αλλιώς θέλετε να τη πούμε. Εμείς οι ίδιοι διακυβεύουμε το μέλλον μας εάν δεν μπορούμε να δούμε τη τέχνη και κατ’ επέκταση πολλά άλλα πράγματα μέσα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Γι’ αυτό το λόγο επιπλέον ασχολήθηκα με αυτό έργο, καθώς οι απαξιωτικές και πικρόχολες κριτικές που διάβασα δεν είχαν ίχνος εποικοδομητικής και κριτικής σκέψης αλλά σαν φτωχά λογίδρια άλλων εποχών μύριζαν ακόμη απ΄το κίβδηλο ιδεολογικό καλούπι που ξεφουρνίστηκαν.

  10. Κωστής said

    Eupalino, νομίζω οτι καταλαβαίνεις και ο ίδιος οτι δεν τίθεται θέμα διαφωνίας μας επι της αρχής, καθώς συμφωνώ απολύτως με τις διατυπωσεις σου και τώρα και πρίν.
    Η ένσταση μου επι της παράστασης δεν αφορούσε ούτε στις προθέσεις της, ούτε στις σκηνοθετικές ή άλλες επιλογές, ούτε καν στις αποδόσεις των συντελεστών, αλλα στο αν και κατα πόσο όλα αυτά είχαν, ή -πιο σωστά-, μετέδοσαν στο κοινό τα θελω της συγκεκριμένης διασκευής.
    Ο Μαρίνος για παράδειγμα μπορεί άνετα να σταθεί επάνω στην σκηνή, σε περισσότερων ειδών παραστάσεις απο αυτές που υποψιαζόμαστε, όπως στάθηκε ωραιότατα και στην συγκεκριμένη. Απλά πιστεύω οτι δεν είχε την λειτουργικότητα (σαν διασκευασμένος ρόλο, όχι σαν Μαρίνος) που θα μπορούσε, ή θα ήταν δραστικότερο να έχει μέσα στο έργο.

    Τελικά νομίζω οτι ο Λιγνάδης αργά η γρήγορα θα επιστρέψει σ’ αυτό το έργο. Έτσι κι αλλιώς δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με τον Αριστοφάνη. Οι αδυναμίες του, αν θεωρεί οτι υπάρχουν θα αναθεωρηθούν και οι εντάσεις θα τονωθούν, σε ένα λακωνικότερο (κι έτσι σαφέστερο) ελπίζω πλαίσιο.
    Κατα τα άλλα η συζήτηση μπορεί να συνεχίζεται όσο θέλουμε.

  11. Κωστής said

    Όσον αφορά τώρα στην προστασία της «ελληνικής θεατρικής ( ή άλλης) παράδοσης», πίστεψε με, δεν μπορώ παρα να τρεμω αναλογιζόμενος τους πιθανούς προστάτες, απο τους οποίους δυστυχώς, δεν νομίζω οτι θαμπορέσουμε ποτέ να προστατευτούμε αποτελεσματικά, όποιο ιδεολόγημα κι αν υποτεθεί οτι υπερασπίζονται.

  12. dinos tzortzoglou said

    Καθώς είμαι από αυτούς που «παρασύρθηκαν» από τις κριτικές και δεν είδα την παράσταση, πρέπει να ΄σημειώσω ότι αφ’ενός στεναχωρέθηκα (εκ των υστέρων) αφού ξεσήκωσε αντιδράσεις και άνοιξε συζητήσεις, από την άλλη χάρηκα που «ακόμα» συζητάμε τέτοια … υψηλά…
    Φυσικά δε θα κάνω κριτική σε παράσταση που δεν είδα…
    Δικαιούμαι(;) όμως να κάνω μια κριτική στους φίλους που κριτικάρουν….
    Και μένω σε ό,τι έγραψε ο Κωστής όσον αφορά την προσωπική ματιά του Δημιουργού, αλλά και του Θεατή. Άποψη την οποία αποδέχεται και ο Ευπαλίνος.(Άλλωστε γενικώς νομίζω ότι δε διαφωνήσατε επι της αρχής σε κανένα από τα σημεία που τέθησαν, άσχετα αν τελικά καταλήγετε μέσα από την προσωπική σας ματιά σε άλλα συμπεράσματα για το … δόκιμο της «διασκευής».) Κλείνω την παρένθεση θέλοντας να υπογραμίσω μόνο τη μικρή αντίφαση που υποπτεύομαι ότι υπάρχει όταν αφ’ ενος δέχεστε την υποκειμενικότητα της κρίσης και της κριτικής μας, από την άλλη όμως προσπαθείτε να ενισχύσετε την άποψή σας (τι Έλληνες θα ήμασταν άλλωστε….) καταφεύγοντας σε χαρακτηρισμούς ή «απο- χαρακτηρισμούς» και εντάξεις ή «απ-εντάξεις» (θέατρο του παραλόγου ή όχι, ώσμωση μεταξύ των ειδών ή όχι κλπ….)
    Όσο για το αν … κινδυνεύει το αρχαίον κλέος … αυτό υποθέτω το έχουμε λυμένο…
    Αρκεί να έχουμε αίσθηση του ωραίου, του υψηλού, του μέτρου, της αρμονίας και το δικαίωμα να υπερασπιζόμαστε την αισθητική μας για να μην …. τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων μας…..
    Παρακολούθησα με πολύ ενδιαφέρον τη ζωηρή σας (έντονη κάποιες στιγμές;) συζήτηση και ελπίζω σε συνέχεια (για πολιτιστικά ή άλλα συμβαίνοντα που συνήθως τα … καταπίνουμε αμάσητα, μιας και νιώθουμε … «ανεπαρκείς» ή … «αναρμόδιοι» να καταθέσουμε την -έστω προσωπική, υποκειμενική, ίσως και όχι πάντα απόλυτα θεμελιωμένη- άποψή μας)

  13. Κωστής said

    Τελικά πιστεύω οτι κύκλος της; συζήτησης για την παράσταση μάλλον ολοκληρώθηκε, διαδικτυακά τουλάχιστον.

  14. […] μεταξύ θεατών. Δες και την συζήτηση στο μπλογκ «Ενεργοί Πολίτες Σάμου») Θα ασχοληθούμε λιγάκι με αυτή την συζήτηση. Σχόλιο […]

  15. ENERSIS said

    Συμφωνώ με τον dinos tzortzoglou και να προσθέσω ότι είναι σημαντικό να μπορούμε να εκφράζουμε τις απόψεις μας.
    Στο ψηφιδωτό της γνώσης ας γίνουμε θεατές και στις πληροφορίες των συνανθρώπων μας. Είναι υπέρβαση να προσπαθούμε να μπαίνουμε και στη θέση τους.

  16. ΤΗΕΟ said

    Καλησπερα,
    σημερα ειδα την παρασταση στο Αρχαιο Θεατρο των Φιλιππων και οφειλω να ομολογησω πως εφυγα κατενθουσιασμενη απο το θεατρο…
    Οι ερμηνειες τοσο των πρωταγωνιστων οσο και του χορου ηταν υπεροχες,
    φυσικα ξεχωρισε ο Κων/νος Μαρκουλακης ο οποιος ειναι απο τουσ πιο ικανους ηθοποιους που υπαρχουν στο ελληνικο θεατρο και το λεω αυτο επειτα απο τεσσερις θεατρικες παραστασεις οπου πρωταγωνιστουσε και τις εχω παρακολουθησει.Η σκηνοθεσια καθως και η διασκευη του Δημητρη Λιγναδη ηταν εθφανταστες. Ως προς την διασκευη λεω πως ηταν ευφανταστη διοτι διατηρουσε πολλα στοιχεια τησ αριστοφανικης κωμωδιας συνδοιαζοντας τα με στοιχεια της σημερινης εποχης καθως επισης επεξηγουσε πολλα γεγονοτα τα οποια για την εποχη που γραφτηκε το εργο θεωρουνταν αυτονοητα ωστοσο ηταν αγνωστα προσ εμας(οπωσ η ναυμαχια των αργινουσσων). Η σκηνοθεσια ηταν επισης καταπληκτικη,εκμεταλλευτηκε τα προσοντα του καθε ηθοποιου,οπως για παραδειγμα την οργη του Μαρκουλακη,την χαρη και την ζωντανια της Ματσουκα(η οποια με εξεπληξε ευχαριστα) καθως επισης ηταν πρωτοτυπο το σκηνικο με τα καγκελα που χρησιμοποιηθηκαν επανηλημμενα κατα την διαρκεια οπως και η συμμμετοχη του κοινου που απαιτουνταν σε πολλα σημεια τησ παραστασης. Θελω επισησ να πω πως τα παιδια που συγκροτουσαν τον χορο ηταν καταπληκτικα και χαιρομαι που βλεπω πωσ το νεο αιμα του ελληνικου 8εατρου ειναι τοσο δυνατο ερμηνευτικα.
    Τελος να αναφερθω στον Γιωργο Μαρινο ο οποιος ηταν υπεροχος και εδωσε μια ξεχωριστη πνοη στην παρασταση.

    Πραγματικα ειμαι ενθουσιασμενη με την παρασταση…..

  17. Κωστής said

    Αγαπητή ΤΗΕΟ, χαίρομαι πραγματικά για τις τόσο καλές εντυπώσεις που σου άφησε η παράσταση, παρότι ειλικρινά μιλώντας, δεν μπορώ να τις καταλάβω. Αν ήθελες, θα μπορούσες σε παρακαλώ να επεκταθείς λίγο επάνω σ’ αυτές; Ειλικρινά θα ήθελα να μιλήσω με κάποιον που έχει άποψη διαφορετική απο την δική μου. Είναι ο μόνος τρόπος βλέπεις αξιολόγησης της γνώμης μου, που μπορώ να κάνω…

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: